İçinden geçtiğimiz şehirler vardır. Şehirlerarası otobüslerle, bir ekspres treniyle, mola verdiğimiz istasyonlarında, sabahladığımız bir gece yarısı terminallerinde. Metruk binalarını, mavi göğünü, duman tüten bacalarını, tarihi silüetlerini, caddelerini, kırmızı kiremitli evlerini uzaktan şöyle bir selamladığımız şehirler.
Bir de içimizden geçen şehirler. Birlikte vakit geçirdiğimiz, bir kenar mahalle çayevinde muhabbetin belini kırdığımız, sokaklarında soluklandığımız, kaldırımlarında yürüdüğümüz, aşklarımızı, heveslerimizi, hayallerimizi büyüttüğümüz, bizde bıraktığı derin izlerle içimizden geçen şehirler.
Aşk ile bir şehri sevmek.
"Bir şehri sevmek aşka sebep aramaktır" der Ahmet Hamdi Tanpınar. Biz aynı cümleyi "aşktır insanın bir şehri sevmesine sebep." diye de ekleyelim. O aşk ile uzun, zor ve meşakkatli yolculuklara çıkar, havasını teneffüs eder, konaklar, vakit geçirir, dayanılmaz ıstırap ve sıkıntılara göğüs gereriz. Onlar gül içre diken menendi, yaşattıkları aşk neşidesi coşkunlukları ile kalbimizde taht kuran şehirlerdir.
Şehir, elbette salt taş, toprak, ıssız sokaklar, kalabalık caddeler, beton duvarlardan ibaret değildir. Şehir sestir, aşina bir yüzdür, musikidir, tarihtir, medeniyettir. Maddi olanakların yanında özellikle yıllarca birike birike gelmiş manevi çehreler, onda sevmeye yönelik en mühim olarak öne çıkar.
İnsan bazen hiç gitmediği şehirleri de sever. İçinden geçen şehirler insanda daima ayrı bir yerde durur. O şehirde sevdiği insanlar, dokunduğu kalpler, bıraktığı izler, şahit olduğu manzaralar, ortak olduğu, dinlediği ya da yaşadığı hikâyeler insanın kalbine işler. O şehirler bizimle beraber yaşar, uğradığı değişiklik, ihmaller, ihtimaller, ileri ve mesut merhaleler, bir ağaç menendi renklenir, boy verir. Fakat her zaman hayatımızın bir zenginliği olarak bizimle beraber yaşar.
İçimden geçen şehirler.
Onu yazdım ne yazdımsa.