Zaman akıyor ve hepimiz geçiyoruz bu hayattan. Hızlı büyüyor, hızlı yaşıyor, hızlı yaşlanıyoruz. Biz doğmadan kurgulanmış, can havliyle koşturulduğumuz bu dünyada durup düşündüğümüzde o sarsıcı soru karşılıyor bizi: Yaşıyor muyum Gerçekten? Önümüzde iki yol var: Ya yolun sonundaki ölümü ve onu hatırlatan her şeyi gündemimizden kovup akışına yaşamak, bir ağaç gibi, bir taş gibi yaşlanmak; ya da cesaretimizi toplayıp ahlaki sorumluluğumuzu kabullenmek ve "beşer" olarak düştüğümüz dünyayı "insan" olarak terk edebilmek. Abdullah Uçar, sıkışıp kaldığımız bu dünyada nasıl sahici bir ömür sürülebileceğini derinlikli bir üslupla sorguluyor, hakikatin izini sürüyor. Çağın kabullerine, hakikat arayışına ve insanlaşmaya odaklanan bu metinler; yazarın henüz tanışmadığı çağdaşlarına ve henüz doğmamış dostlarına bıraktığı samimi birer mektup mahiyetinde. Dünyanın gürültüsünden sıyrılıp kendi hakikatine uyanmak isteyenleri sarsıcı bir hasbıhale ve içsel yolculuğa davet ediyor.