Küçükken, insanın iyi niyet penceresi daha büyük olduğundan mıdır nedir, dünya çocuk gözüyle daha bir güzel görünürdü.
Bir çocuğun aklına, ruhuna, bilgisine, becerisine ve gelişimine sığacak kadar büyümeliymiş anneler, babalar, insanlar ve toplumlar.
Her ebeveyn aslında kendi evladının öğrencisi.
Niye birbirimizi anlamak için dinlemiyoruz?
Bir evde bir kadın susarsa evin her zerresi dile gelir.
Bir evde insanlar susarsa sessizlik çok gürültülü olur.
Ben, soru işaretinin hakkını sonuna kadar verme taraftarıyım.
Aklımızı paslandırırken akıllı telefonları çok güzel parlatmışız.
Meğer insanın en güçlü hafızası sadece zihni değil, bedeniymiş.
Hayal gücü, çoğu zaman bizi gerçeklerin yapamayacağı kadar incitebiliyor.
İnsan kendine diyar olur olmasına da kendine gurbet olmak ne menem bir iştir?
Bir kalp her duygunun, bir akıl her düşüncenin sılası olabilir mi?
Kalbimin diliyle kurulan cümlelerin yetersiz olduğunu biliyorum.
Ne mutlu kendi gökyüzünün, kendi iradesinin havasını yaşayanlara...