Bu eser, İbn Haldunun âbidevî dünya tarihi Kitâbül-İberin Hz. Peygamberin hayatına ayrılmış bölümünü ihtiva etmektedir. İbn Haldunun Resûlullahın hayatını anlatırken takip ettiği yöntem ve bölümlendirme; İbn İshak, Taberî, Süheylî ve İbn Hazm gibi klâsik siyer müelliflerinin yöntemlerinden son derece farklı, özgün bir yöntemdir.
İbn Haldunun Sîresinin özgünlüğü şuradadır: müellif, İslâmın doğduğu coğrafyada hâkim olan toplumsal yapıyı, Arap coğrafyasına hâkim olan kabilelerin tarihini, bu kabilelerin kendi içlerindeki ilişkiler ağını ve birbirlerine karşı konumlarını detaylı olarak izah eder. Ardından İslâmdan önce Arap coğrafyasındaki sosyal, siyasi ve iktisadi kültürü ortaya koyar, bunun üzerine Hicretten sonra Medinede kurulan medeniyeti tasvire yönelir. Daha sonra ise risâletin başlangıcına geri döner. Eser, Resûlullahın vefatından sonra Müslümanların Hz. Ebû Bekire tâbi olması ve İslâmın Arap coğrafyasında mutlak hâkimiyete ulaşması ile sona erer.
Bu anlamda, İbn Haldunun siyer üslubu, onun Kitâbül-İberde benimsediği üslup ve kendine özgü tarihyazımının bir numunesi niteliğini taşımaktadır.