" ... Çocukken elimize üzerinde tereyağı olan bir ekmek parçası verildiğinde kendimizi evin bahçesine ya da sokağa atardık. Koşuşturma esnasında ısırdığımız tarafından yere minik parçalar dökülürdü. Gerçi bu döküntüleri peşimizde gezen kanatlı dostlarımız toplardı.

İşte bu parçaların her birine 'surmul' derdik. Yemin ederken bile 'Bu surmul gözümü tutsun ki...' diye başlardık.

Yaşadığımız hayatın güldüren, düşündüren, pişmanlıklar veren, öfkelendiren, kahreden her bir parçası da peşimizde bıraktığımız surmullardır. ... ''