Babam öldüğünde on iki yaşındaydım.
Sabahın henüz ağarmaya başladığı bir saatti. Uyku ile uyanıklık arasında, o tuhaf ara bölgede yüzüyordum. Annemin sesi odama kadar ulaştı yüksek değildi, tam tersine alışılmadık bir sessizlik taşıyordu içinde. İnsan bazı seslerin tonundan her şeyi anlar. Ben de anladım.
Yavaşça yataktan kalktım. Koridorda durdum. Annemin yüzüne baktım.
O yüz, bana dünyamın artık başka türlü olduğunu söylüyordu. Kelimelere ihtiyaç yoktu. Bir annenin, oğluna dünyanın değiştiğini haber vermek zorunda kaldığı andaki yüzü o ifadeyi bir kez gören insan, bir daha unutamaz.
Ve ben o an susmayı seçmedim. Sesim benden ayrıldı. Kendi iradesiyle değil sanki büyük bir el, içimden bir şeyi çekip aldı. Ağzımı açtım ama kelimeler çıkmadı. Gözlerim doldu ama ağlamadım. Bir boşluk yerleşti içime o sabahtan beri hep orada olan, bazen küçülen, hiçbir zaman tamamen gitmeyen bir boşluk.
O boşluğun adını yıllar sonra öğrendim: Susturulmuş ses...