Doğup büyüdüğüm Urfa başta olmak üzere şehirler her zaman ilgimi çekmiştir. Her zaman onlara konuşan, gülen, ağlayan, şarkı söyleyen insanlar gibi baktım. Şehirler bana kimi zaman ağlayan kimi zaman gülen yüzleriyle, kimi zaman şarkı söyleyen, kimi zaman konuşan yüzleriyle baktılar. Ve ben onları insani olan tüm halleriyle anlamaya ve tanımlamaya çalıştım. Bu şehirler içinde belki en çok kafa yorduğum şehir Urfa'dır. Ama ne yazık ki yazdıklarımdan dolayı en rahatsız olan şehir de Urfa olmuştur. Onun rahatsız olması beni huzursuz etse de hiçbir zaman umutsuzluğa itmedi, bilakis daha da güçlendirdi. "Ben sizin rahatınızı kaçırmaya geldim" diyen Ali Şeriati ve "Aydın her işe burnunu sokan kişidir" Sartre'ın izinde acı da olsa şehre ayna tutmaya çalıştım.

Ben Urfa'yı terk ettim ama Urfa beni terk etmedi, bir gölge gibi peşimden geldi. Bu kitap peşimden gelen şehre bir naziredir. Urfa benim izimi sürerken ben de onun izini sürmeye çalıştım. Bu kitapta hafızasını kaybetmiş, bir devirden başka bir devre geçerken sancılanan Urfa'nın geçmişini hatırlamasını istedim. Çünkü şehrin kendini yeniden yaratabilmesi için sevabı günahıyla kendi kendiyle yüzleşmesi, geçmişi hatırlaması gerekir.