Bu kitap, çocukları notlarla, başarılarla, sıralamalarla
değil; insanlıkla, vicdanla ve merhametle ölçmeye dair anlatılar
sunuyor.
Kıyas, yıllarını sınıfta geçirmiş bir öğretmenin tanıklıklarından
doğan öykülerden oluşuyor. Her biri gerçek hayattan
izler taşıyan bu metinlerde; bir çocuğun sessiz çığlığına,
bir annenin fark edemediği yaraya, bir öğretmenin geç fark
ettiği bir hataya tanıklık ediyorsunuz. Kimi zaman tebessümle,
kimi zaman boğazda düğümlenen bir sızıyla...
Bu öykülerde başarı; sınav sonuçlarından, etiketlerden
ve beklentilerden ibaret değil. Asıl mesele, iyi bir insan olabilmek.
Başkalarıyla kıyaslanmadan, kendi hikâyesini yaşayabilmek.
Anne babalar, öğretmenler ve çocuklarla yolu kesişmiş
herkes için bu kitap, yüksek sesle konuşmuyor;
sakin ama derin bir yerden soruyor:
Gerçekten kimi, neye göre ölçüyoruz?