Kırkikindi yağmurlarında ıslanmış, yaza girmeye hazırlanan ve içine serpilmiş umut ışıkları misali yıldızlarla kaplı gecenin sonsuzluğunda, kırdığımız kalpler adına hiç olmazsa bir kalbe girelim diyerek ettiğimiz dualarımıza; şimdi daha iyi biri olma dileğini de ekleyerek, konunun tam da bir erdem meselesi olduğunun farkına varmak ve dedesinin adını taşıyıp babasının kaderini yaşayan çocuklar gibi teslim olmuş bir duruşla, nedense kendi kendini hapsetmiş gönüllü bir mahkûm gibi özgürleşmek istemeyen bir nesiliz ki bazen savaşmak yerine teslimiyetle sonuç almaya çalışmamız bundandır.

Hangi tebessüm ya da hangi bakış ruhumuzu arındırır ki?