Burası keder kokuyor, nasır kokuyor, yırtık elbise
kokuyor, işçi kokuyor, is kokuyor... İşçiler durağı hınca hınç doldurmuş. Hava soğuk.
Nefesleri soba buharı gibi, üşüyorlar, kabanları incecik. Elleri ceplerinde ayakları ile ritim
tutuyorlar; ısınmak için, biraz daha dayanmak için. Yazıyorum bilmem kaçıncı ritim, kaçıncı
öksürme.
Bu kitabı,
Yazım sürecinin her anında yanımda olan, emeğiyle, sabrıyla ve yoldaşlığıyla beni
destekleyen can yoldaşım, eşim Şükran'a ithaf ediyorum.
Her bir öykünün satır aralarında onun ruhundan izler, sesinden yankılar var. Bu kitap, biraz
da onun hikâyesidir.