Hayat bana insanların zamanla değişebileceğini öğretti.
Hiçbirimiz aynı kalmıyoruz. 
Hiçbir şey aynı kalmıyor ki.
Bir tek halının altına süpürdüklerimiz ve kanepenin altına itiverdiklerimiz değişmiyor hiç.
Onlar bizi hep aynı ŞEKİLDE, sabırla bekliyor.

İp ile el birbirinden ayrılıyor, birdenbire balon gökyüzüne doğru süzülmeye başlıyor. Yavaş ama durdurulamayan bir süzülüş. Durdurulamaz olmasının sebebi, onu yakalamanın imkânsız olması değil, biz yetişkinlerin yakalamayı bile denemeyecek olmamız; yetişkinler denemez bile, sadece çocuklar yapar bunu.

Büyük, küçük herkes o sahneyi izler ama farklı bakışlarla izlerler: Onlar rüzgârın balonu geri getireceğini, bir kuşun gagasıyla onu tutacağını ya da eğer şanslıysa bir çocuğun, bir uçağın penceresinden elini uzatıp onu alacağını düşünürler. Biz öyle yapmayız, biz tıpkı hayatımızda biriktirdiğimiz anılar gibi, yıllar geçtikçe kaybolan masumiyet gibi, alınan kararlarda dökülen gözyaşları gibi onun da gittiğini biliriz.