İmge ve sözcük, birbirine dokunarak birbirinden beslenerek ancak bütünüyle örtüşmeden insanlığın kaydını tutan iki ayrı dildir. Resim, sessizliğiyle zamanı dondurur; edebiyat, sözcükleriyle zamanın akışını yönlendirme çabasındadır. Bu karşıtlık, onları kaçınılmaz bir buluşmanın içine sürükler. İkisi de zamanla girdiği ilişkide zamanı tarih olarak nesneleştirir. Görsel ve sözel olanın buluşması, insanın varoluşunu anlama çabasının estetik tezahürüdür. İmge ile söz arasındaki ilişki, estetik bir mesele olmanın ötesinde insanın kendisiyle ve zamanla kurduğu ilişkinin kaydıdır.
Resim ve edebiyat arasındaki ilişkiyi ele alma fikri, iki sanat dalı arasındaki benzerlikleri ya da karşıtlıkları göstermek arzusunu aşan ve insanın dünyayı algılama, belleğe kaydetme biçimlerini birlikte düşünme ihtiyacından doğdu. Elinizdeki kitap imgelerle sözcüklerin birbirine yaklaştığı, iç içe geçtiği bazen mesafesini koruduğu bir düşünme alanında şekillendi. Amacı edebiyatla resim arasındaki ilişkiyi sabit tanımlar içinde dondurmak değildir. Bu ilişkinin tarihsel, kültürel ve düşünsel bağlamlar içinde nasıl yeniden kurulduğunu görünür kılmaktır.