Buradan karşımıza bir çatışma daha çıkar: Yazar, kimin için yazar ya da kimin için
yazmalıdır?
Elbette ki eline kalem alan herkesin kurduğu bir takım fanteziler vardır: Ünlü olmak, zengin
olmak,
anlasılmak, çok okunmak, ödül almak v.s. tabi ki bu fantezilerin motivasyonuyla hareket
eden yazar
kendine en büyük kötülüğü yapar çünkü bu beklentiler yazarın özgürlüğüne vurulan en
büyük
darbelerdir. Bir yazarın, özellikle herkesin bir şeyler yazdığı bu zamanda bir şeyler
yazabilmesi için
peygambersel bir tutum sergilemesi gerekmektedir.
Issız bir adaya düşen bir adam düşünelim. Bu adam bir daha hiç insan içine çıkamayacağını
bilsin. Ve bu adama adada istediği kadar kalem ve kâğıt verilmiş olsun. işte o adamın o
kâğıtlara
yazdığı, sadece kendisinin okuyacağını bildiği şeyler özgürlüğün ta kendisidir. Adam bir
başına adada
yazar, yazar ve yazar. Sonra da yazdıklarının karşısına geçip kendi görüntüsünü suda
seyreden 
narkissos gibi aşık olur yazdıklarına. işte bu aşk, işte bu "mükemmelliği" seyrediş bütün
anlaşılmalardan, bütün okunmalardan, bütün ödüllerden daha değerlidir.
Bu özgürce yazılanlar belki ya da büyük ihtimalle hiç okunmayacak ve ilgi görmeyecektir
ama
yazar, boyun eğmediği ve istediği şeyleri yazdığı için bütün ömrü boyunca kendisine
teşekkür
edecektir.