Bu eser, hadis usûlü literatürünü yalnızca içerik ve kavramlar üzerinden değil, aynı zamanda metinlerin ürettiği söylem biçimleri üzerinden inceleyen bir çalışmadır. Eserde hicrî dördüncü asrın ikinci yarısından dokuzuncu asrın başlarına kadar kaleme alınmış beş temel hadis usûlü metni eleştirel ve mukayeseli söylem analizi yöntemiyle incelenmektedir. Râmhürmüzî'nin el-Muḥaddis̱ü'l-fâṣıl'ından İbn Hacer el-Askalânî'nin Nuḫbetü'l-fiker ve Nüzhetü'n-naẓar'ına uzanan bu metinler; kitap isimleri, mukaddimeleri ve muhtevaları üzerinden analiz edilerek hadis usûlü söyleminin tarihsel gelişimi metin merkezli bir perspektifle değerlendirilmektedir. İnceleme, erken dönem metinlerinde görülen polemikçi ve savunmacı söylemin zamanla daha teknik ve didaktik bir nitelik kazandığını; geç dönemde ise mantık etkisinde, hadis terimleri etrafında örgütlenen sistematik ve kavram merkezli bir ilmî söyleme dönüştüğünü göstermektedir. Bu çalışma, hadis usûlü literatürünü ilmî rekabet, disiplinler arası etkileşim, kurumsal eğitim, metodoloji ve terminoloji bağlamında ele alarak literatürün gelişimine yeni bir bakış açısı sunmayı amaçlamaktadır.