Güzel insan, hepimiz kendi hikâyemizi anlatmaya başladığımızda sahnede sadece kendimizin olduğunu zannederiz, öyle değil mi? "Ben biraz asabiyim" deriz, "İlişkilerim hep aynı duvara tosluyor" deriz, "Para elimden su gibi akıp gidiyor, bir türlü bereketi bulamıyorum" deriz... Peki ya omuzlarını çökerten, yakanı bir türlü bırakmayan o devasa ağırlık aslında sana ait değilse? Babanın boğazında düğümlenmiş o kaskatı suskunluk, ninenin "kaderimmiş" deyip sineye çektiği o bastırılmış yas ya da büyük dedenin göç yollarında yuttuğu o koca korku, bugün senin "kaderim" diye sırtlandığın bir hamallıksa? İnsan, kendisinden çok ama çok önce başlamış hikâye denizlerinin tam ortasına doğar. Bilmediği yükleri karakteri, huyu, talihi zanneder. Necdet Karasevda, modern psikolojinin sistemik aile dizimi yöntemiyle, bu toprakların buram buram irfan kokan Anadolu bilgeliğini, tasavvufun kalp terbiyesini ve bin yıllık helalleşme kültürünü muazzam bir potada eritiyor. Batı'nın keskin aklıyla Doğu'nun sımsıcak kalbini aynı sofrada buluşturan bu özgün bakış açısı; insanı anında saran, gözünü yaşartan ama en nihayetinde derin bir "oh" çektiren o benzersiz, o asil üslubuyla ezberleri bozuyor. Bu kitap; seni pasif bir "danışan" olarak geçmişin karanlık mezarlıklarında ağlatmak için yazılmadı. Aksine; kibrini ezen bir Şahitlik Alanı kurmak, o yabancı yükleri asıl sahiplerine sevgiyle iade etmek ve seni kendi hayatının tahtına bir Hayat Sahibi olarak oturtmak için kaleme alındı. Hazır mısın güzel can? Kökünü görmeye, yükünü nezaketle ayırmaya ve o koca kâinattaki o biricik, hür yerine geçmeye... Yüzünü o sımsıcak güneşe dön, zincirlerini kır ve... HAYATA DÖN!