Fütüvvet kavramı, Kurân-ı Kerîmde Hz. İbrâhim ve Ashâb-ı Kehfi niteleyen "yiğit, delikanlı" (Ar. ???) kelimesinden türetilmiş ve "cömertlik, cesaret, gençlik, yiğitlik, mertlik, fedâ" anlamlarını ihtiva eden bir kavramdır. İslâm dünyasında, hem ferdin iç dünyasını hem de toplumsal ilişkilerini belirleyen Kuran temelli erdemleri öne çıkaran tasavvufî bir kavram olarak kullanılmaya başlanmıştır. Müslüman toplumlarda fütüvvet kurumu, sosyal bir kavram ve tasavvufî bir anlayış olmasının yanı sıra, Ahîlik teşkilatında görüldüğü gibi resmî bir toplumsal ve ekonomik teşkilatlanma biçimi olarak da öne çıkmıştır. Onun temelinde ise "Din, güzel ahlâktır." ilkesinin, gençler ve meslek erbabı başta olmak üzere toplumun bütün katmanlarına kök salması gayesi vardır. Bu bakımdan fütüvvet anlayışı, gençlere, topluma ve özellikle de meslek erbabına sünnet temelli, toplum yararını önceleyen ve fedakârlığa dayalı bir ahlâk anlayışını sunar.

Eşrefoğlu Rûmî (ö. 1469), Fâtih Sultan Mehmedin müridi olmak için ısrar ettiği, dönemin sadrazamı Mahmud Paşanın müridleri arasında bulunduğu, Müzekkin-nüfûs gibi Anadoluda 13. yüzyıldan beri gelişen tasavvuf akımının en önemli eserlerinden birinin müellifi olan âlim ve sûfîdir. Onun fütüvvete dair kaleme aldığı bu manzum eser, hem 15. yüzyıl Türkçesinin hem de bu dönemde Anadoluda kök salan Müslüman toplumunun yoğrulduğu nübüvvet ve Kuran temelli ahlâk anlayışını yansıtan son derece özgün bir eserdir.