Hadis ilminde hicrî ilk beş asır, rivayet faaliyetlerinin yoğunlaştığı ve hadis usulünün temel ilkelerinin şekillendiği kritik bir dönemdir. Bu dönemin özellikle ilk üç asrı, ehl-i hadis ve ehl-i rey anlayışlarının belirginleştiği, rivayet ve dirayet eksenli metodolojik ayrışmaların netlik kazandığı bir zaman dilimini ifade eder. Medine merkezli ehl-i hadis çizgisi, hadislerin rivayeti ve râvilerin güvenilirliği üzerinde yoğunlaşırken; Irak merkezli ehl-i rey anlayışı, rivayetlerden fıkhî hükümler istinbat etmeyi önceleyen farklı bir yöntem benimsemiştir. Bu metodolojik ayrışma, zamanla cerh-ta'dîl literatürüne de yansımış; bazı âlimler, rey anlayışına mensubiyetleri sebebiyle tenkide uğramıştır. Elinizdeki eser, hicrî ilk üç asırda ehl-i rey olarak nitelendirilip cerh edilen râvilerin hangi gerekçelerle eleştirildiğini ve bu eleştirilerin ilmî geçerliliğini incelemektedir. Rey mensubiyetinin başlı başına bir cerh sebebi olup olmadığı sorusu etrafında şekillenen çalışma, rivayet dönemi hadis anlayışlarını daha sağlıklı kavramaya önemli bir katkı sunmaktadır.