Bir damla zehir, asırlık bir kale ve sislerin ardında pusuya yatmış kusursuz bir cinayet.

Argyllshire'ın geçit vermez, hırçın kayalıkları arasına tünemiş Aygon Kalesi; dışarıdan bakıldığında ihtişamlı bir mirasın kalesi gibi görünse de, içeride sessizce büyüyen bir çürüme kol geziyor. Sör Andrew Duggan'ın her gün biraz daha solan bedeni, aile yadigarı duvarlar arasında yankılanan gizli bir ölüm fısıltısıdır. Kızı Maud Duggan, babasının mutfağında tesadüfen bulduğu o masum görünümlü beyaz tozla, cehennemin kapısını aralar: Evde bir katil vardır ve av, artık zehrin tadını almaya başlamıştır.

Miras hırsıyla bilenmiş bir üvey anne, "modern mühendislik" takıntısı yüzünden dışlanmış bir oğul ve kalenin karanlık dehlizlerini "doğaüstü" bir dehşetle aydınlatan, aslında kusursuzca kurulmuş bir elektrik ağı... Aygon Kalesi, artık herkesin birbirinden şüphelendiği bir av sahasına dönüşmüştür. Scotland Yard, labirentin girişinde pes edip geri çekilirken, düğümü çözmek için o tek adam sahneye çıkar: Hamilton Cleek.

Kırk farklı yüzün ardında saklanan, bir bakışıyla yalanın rengini seçen Cleek; bu kez bir dedektiften öte, bir zihin cerrahı gibi çalışıyor. O, katilin attığı her adımı, kurbanın son nefesine kadar izlemiş bir gölge... Cleek için Aygon Kalesi'ndeki ipuçları, parçaları eksik bir yapboz değil; katilin kendi sonunu hazırladığı bir ölüm tuzağıdır.

Cleek, kılık değiştirme sanatının verdiği avantajla, katilin kendi oyununu ona karşı kullanacak. Maskeler tek tek düşerken, zehrin kimin elinden damladığını sadece o keskin zeka görebilir.

Bir kadının zehirli sezgileri mi, yoksa bir dedektifin buz gibi mantığı mı galip gelecek?

"Polis ipucu arar, ben ise o ipucunu oraya bırakanın zihnini."

"Karanlıkta yolunuzu kaybetmeyin; çünkü en büyük sırlar, en derin gölgelerin içinde yatar."
Hamilton Cleek