Onun gözleri değil, etrafındakilerin yürekleri kördü. O, karanlıkta yazılan bir kaderin cilvesini yaşıyordu.
Onun sorunu geceleri görememek değildi sadece aynı zamanda gündüzleri görülmemenin karanlığını da yaşıyordu. Bu karanlık ruhsuz, acımasız ve kimsesizdi.
Bir dağ köyünde gece körlüğüyle doğan bir gençti o... Herkesin sustuğu ama kimsenin acısını yüreğinde taşıyamadığı bir lanetin yüküyle büyüdü. Görmediği gecelerde bile insanların bir hançeri andıran bakışlarını yüreğine saplı şekilde yaşadı. Onun yüreğinden kopup gözlerine bürünen hastalığını anlamaya çalışmak yerine gözlerinin gölgelerini büyüttüler.
Bir kızı sevebilirdi: Gözleriyle değil belki ruhuyla, sessizliğiyle, sabrıyla... Ama bu bile ona çok görüldü. Böyle hükmetmişti Goşkar Baba'nın lanetinin veyahut toplumunun töresi. Çünkü o bir "kör"dü. Onların gözünde eksikti. Oysa kalbindeki ışığı gören olmamıştı.
Ve bir sabah, tüm suskunluklar bir çığlıkta yankılandı. O artık yoktu. Sadece ardında sorulmamış bir soru bırakmıştı: "Görmek nasıl bir duyguydu?"
Bu kitapta, dışlanmışlığın, anlaşılmamanın, aşkın ve ölümün sınırlarında gezinen bir gencin hikâyesini bulacaksınız. Bir hastalıktan çok daha fazlasını sorgulatan; toplumsal yargıların, sessizce işlenen en derin cinayet olduğunu yüzümüze vuran bir ağıda ortak olacaksınız.
Bana Geceyi Sordular, sadece trajediyi değil bir toplumun vicdanını sorguluyor.
Belki de asıl kör olan, biziz...