Elinizdeki bu eser, tasavvufun tarihsel ve düşünsel gelişimini, XIX. yüzyılda Bitlis havzasında yaşamış önemli bir sûfî şahsiyet olan Abdurrahman Tâğî (k.s.) örneği üzerinden ele alan akademik bir incelemedir. Tasavvufu yalnızca bireysel manevî arayışlarla sınırlı bir alan olarak değil; toplumsal sorumluluk, ilmî disiplin ve tarihsel bağlam içerisinde değerlendiren çalışma, Tâğî'nin Kur'ân ve Sünnet merkezli irşad anlayışını ayrıntılı biçimde analiz etmektedir. Nakşibendî-Hâlidî geleneğin önde gelen temsilcilerinden biri olan Abdurrahman Tâğî'nin ilmî kişiliği, tasavvufî duruşu ve bid'at karşısındaki tavizsiz yaklaşımı, dönemin sosyal ve siyasî şartlarıyla birlikte ele alınmaktadır. Özellikle Osmanlı-Rus Savaşı sürecindeki aktif tutumu, tasavvufun toplumsal meselelerle kurduğu ilişkiyi göstermesi bakımından dikkat çekici bir örnek sunmaktadır. Bu yönüyle eser, hem tasavvuf tarihi hem de Osmanlı son dönem dinî-sosyal yapısına dair çalışmalara önemli bir katkı sağlamayı hedeflemektedir.