Yağmurlu bir gündü...
İstanbul'da; Tarabya sahilleri...
Tesadüf mü, kader miydi tanışmaları...
Belki de her ikisi...
Benden bu kadar deyip yolu onlara bırakmıştı kader...
Âşık olduğu kadını kaybetmemek için peşinden giden bir adamın hikâyesinin başındasın dedi düşünceleri ona. Ya hikâyenin devamı diye sordu kendine?
Her hikâyenin bir bilinmezliği vardır. Yaşamadan bilemezsin ki, dedi düşünceleri adama...
Hayallerine uzanmak... Kendi hikâyelerini yazmak istiyorlardı...
Her hikâyenin ilk sayfaları güzel olurdu...
Ya günler geçerken aşkın varlığını sorgulayarak devam eden sayfalar!?
Hayallerin... Gerçeklerle çatışması...
Hikâyenin zor tarafı da bu değil miydi?
Herkes kendi sayfasını kendi değerleri içinde yazmak isterken... Aslında kader de kendi sayfasını yazıyordu...
Buna da yaşam deniyordu...