Oğlumun birinci yaş günü için hazırlık yapıyorduk. Pandeminin içine doğmuş bir çocuğun ilk yılına kimi zaman ekranlardan, kimi zaman maskeyle, kimi zaman açık havada 1,5 metre mesafeden tanıklık eden herkesten, oğlumuz büyüdüğünde ona anı kalması için kitaba dönüştürülmek üzere, kısa bir yazı istedik. Bu kitapta okuyacağınız şiirlerin bir dörtlüğü, tek kopyası olan bir kitabın sayfalarına uçup kondu altı yıl önce:

Anne çocuğa bakar,  
Çocuk anneye bahar.
Çocuk anneye bakar,
Anne çocuğa bahar. 

"Yaşlı Bilge" sadelikle derinliği, gerçekle düşü, siyasetle lirizmi bir araya getirerek şiiri düşüncenin sezgiyle buluştuğu bir mekâna dönüştürüyor. Bize iç dünyasını açmakla kalmayıp bu dünyanın uzun ve kısa, kestirme ve dolambaçlı, sakin ve karmaşık yollarında doyasıya yürüme, yürürken çokça düşünme, düşünürken rüyalara dalma fırsatı sunuyor. Ne kadar sade bir doğa tasviri dediğimiz an "uyutulmuş insanlara" dair bir sarkazm çıkıyor karşımıza; bu kadar da karamsar olunmaz ki dediğimiz an "tek bir damladan deniz" yaratan umut çıkıyor karşımıza; ama bu kadar da gerçekçi olunmaz ki, "dünya sessiz yanmasın" dediğimiz an "mavi meltemler" kanat açmaya başlıyor. Mavi meltemin peşine takıldığımızda nice göllere, dağlara, ormanlara çıkıyor yolumuz. Ne var ki, bu yolculuk eninde sonunda yeniden insanın kendi içine varıyor. Doğaya sarılıp insanı, acıyı, sözleri, mevsimleri ve zamanı sorgularken buluyoruz kendimizi. Nereye gidersek gidelim "kafamı(z) bırakmıyordu kafam(ızı)". Ama neyse ki "her nefeste umudumuz var" deyip yolumuza devam ediyoruz, biraz karmaşık biraz dingin bir "kafa"yla...

Volga Yılmaz Gümüş