İnsan, kendine en uzak olduğu yerde kendini bulur. Bu dizelerde, kayboluş ile varoluş arasındaki o ince çizgide yürüyen bir ses var. Zamanın unuttuğu anlar, kalbin sakladığı kırıklar ve suskunlukta büyüyen çığlıklar... Hepsi burada, üç ayrı imgenin gölgesinde birleşiyor.


Şimdi simsiyah bir kar yağar üstüne
Bilemezsin
Ben mi yoksa her sabah
Güneş öpüyor yüzünü
Gün kirpiklerinde uyanır da
Hiç bilmezsin
Bak sana her baktığımda
Ağzımda bir şiirli şarkı
Dudağımda bir kırık telaş
Sonra dizeler adınla dua olur
Ve içimde paramparça suskunluklar