Sibela O dönem yaşadığı duyguların içerisinden nasıl çıkabilirim diye düşündüğü yıllarıydı
Sibel'in. Gününün büyük çoğunluğu o çok sevdiği kitaplarını okumaya adamıştı. Sabahları
okula gidiyor evde olduğu zamanlarında ailesiyle zaman geçiriyordu. Mistik rüyalar görüp
ilginç olaylar yaşamaya başlamıştı. Sabahları uyanırken bir masalın, bir filmin içinden
çıkmış gibi bir hisle uyanıyordu. Rüyaları her zaman içinde yaşadığı şehirlerden uzak
şehirler oluyordu. Mistik, aklını karıştırıp kendini bulmasını sağlayacak rüyaların
başlangıcıydı. kendini dinliyordu. Ruhu, kalbinden, aklından geçen her şeyi bilen, kimseye
zarar vermeyen, hep üreten, güzel şeyler düşleyen bir kızın ruhuydu. Bir an Budapeşte
köprüsünün üstünde bir çingeneye fal baktırıyor. Bir an Mısırda, Nil nehrinde, Nil
nehrinden büyük bir balığın ağzında oturan, yönünü güneşe veren bir kız, bir kralın misafiri
oluyordu. Gördüğü rüyalarda yeryüzünde var olmuş bütün hayvanlarla konuşuyordu.
Rüyasında çizdiği resimler canlanıyor Sibel'le sohbet ediyorlardı. Yedi kat göğe yükselip
dünyalar kadar büyük, Bakara suresi yazılı bir kapıdan içeri giriyordu. Gökte, kökleri gökte
asılı üzüm ağaçlarıyla bulutların üstünden geçiyordu. Ruhu nerde bilmediği bir zaman
dilimiydi. Sonbaharın hüzünlü günlerinde güneş ışıklarının huzur verdiği o büyük balkonda
Sırt üstü uzanmış ona anlamını bilmediği bir dilde söylenen o tınıları dinliyordu. Sibel'in
ruhunun derinliklerinde saklı cennetleri keşfettiği zamanlarıydı.