Zamanın bir yerinde, gökyüzünün renkleri soldu, denizler susuz kaldı ve insanlar hayatta kalmakla insan kalmak arasında sıkıştı.
Dünya artık bir gezegen değil; dev bir kapan.

Peri, her sabah aynı otobüsle aynı fabrikaya giderken, hayatta kalmaktan fazlasını ister: Hatırlamak, hissetmek ve bir zamanlar gerçekten yaşadığını kanıtlamak. Marun ise kurallarla çevrili bu yeni düzende kendine ait küçük bir iyilik alanı açmaya çalışır.

Ancak bu dünyada iyilik de, sevgi de tehlikelidir.
Çünkü düzen, duygulara tahammül etmez.

Distopyanın karanlık gölgesinde umut ışığını arayanlar için yazılmış bu roman, yalnızca felaketin ardından neyin kaldığını değil, insanın içindeki asıl felaketle yüzleşmesini de sorguluyor.

"Ya hatırladıklarımız hayal, unuttuklarımız gerçekse?"
Gelecek uzak değil. Belki de çoktan başladı...