Bediüzzaman Said Nursî, On Dokuzuncu Mektup diğer adıyla Mucizât-ı Ahmediyye adlı risalesinde, Peygamberimizin (s.a.v.) üç yüze yakın mucizesi üzerinde durmuştur. Bu risalede bazı hadislerin kaynakları ve sıhhat durumları açıklanmış olmakla birlikte, önemli bir kısmına dair böyle bir değerlendirme yapılmamıştır.
Elinizdeki bu çalışma, söz konusu risalede yer alan hadislerin kaynaklarını ve sıhhat derecelerini incelemekte; rivayetlerin ilmî tahlilini ortaya koymaktadır.
Birinci bölümde, Said Nursî'nin hayatına ve Risale-i Nur Külliyatı'nın genel yapısına değinilmekte; özellikle On Dokuzuncu Mektup hakkında bilgiler sunulmaktadır.
İkinci bölümde, risalede geçen rivayetler tek tek ele alınarak kaynakları ve sıhhatleri dipnotlarda gösterilmiş; yeri geldikçe metin analizleriyle desteklenmiştir.
Üçüncü bölümde ise, müellifin başvurduğu hadis kaynakları değerlendirilmiş ve rivayetlerin genel durumu ortaya konmuştur.
Araştırma sonucunda, risalede geçen 300 kadar rivayetin çoğunluğunun sahih ve hasen olduğu; 38 rivayetin zayıf bulunduğu tespit edilmiştir. Bunların 15'i mürsel, 23'ü ravilerinden dolayı zayıftır. Ayrıca Kadı İyâz'ın eş-Şifâ'sından senedsiz olarak aktarılan 9 rivayet de zayıf kategorisindedir.
Bu eser, Mucizât-ı Ahmediyye Risalesi'ni hadis ilmi açısından değerlendiren ilk sistematik çalışmalardan biridir. Hem Risale-i Nur araştırmaları hem de hadis ilmi açısından önemli bir boşluğu doldurmaktadır.
Bu risale, Peygamberimizin (s.a.v.) mucizelerini öğrenmek isteyenler için de oldukça faydalı bir eser niteliğindedir. Eserin hacmi, okuyucuyu usandıracak derecede uzun olmadığı gibi, konuyu anlamayı zorlaştıracak derecede kısa da değildir. Rivayetler ele alınırken, zaman zaman rivayetleri destekleyici akli izahlar ihmal edilmemiş, bu sayede rivayet ve dirayet metodu birlikte uygulanmıştır.