Hikâyenin başladığı yer uzaklıktı; terk edilmiş, yalnız bırakılmış uzaklık. Gideceği yer ise nereden nasıl yaşanacağı bilinmeyen belirsizlikti. Yaşanmışlıklar, evrenin varlığına ağır bir giz katmıştı; en berrak olanı zamanla bulanıklaşıyor, sonra da koyu karanlıklara dönüşüyordu. Uzun hikâyenin sahipleri kendi acılarını taşımaktan yorulmuştu. Ve yorgun öldüler. Her hikâyenin bir sahibi vardı. Herkes kendi acılarını yaşadı; Hamit gibi, Kevok gibi, Vesile gibi, Newal gibi. Bir de başka acılara tanık olan, yaşayan Sipan gibi.