Bu şiir kitabı, insanın insan olarak kalabilmesine dair bir çağrıdır.
Çünkü çağımızda teknoloji büyüdükçe insanın iç dünyası biraz daha daralıyor. Yapay zekâ, hız, hesap ve mekanikleşme; fark ettirmeden duygularımızı, doğal hâllerimizi, vicdanımızı ve birbirimize dokunabilme yetimizi aşındırıyor. İnsan, giderek daha çok bilen; ama daha az hisseden bir varlığa dönüşüyor.
Oysa insanı insan yapan yalnızca aklı değildir. Sevinci, hüznü, kırgınlığı, merhameti, özlemi ve kalbidir. Bunları kaybettiğimiz gün, yalnızca duygularımızı değil; kendimizi de kaybetmiş olacağız. Bu yüzden insani yönlerimizi, gönül değerlerimizi ve birbirimize ulaşabilme gücümüzü korumalıyız.
Sevindiğimizi, üzüldüğümüzü, hüzünlendiğimizi, heyecanlandığımızı birbirimize aktaralım; ruhsuzlaşmaya karşı insan kalalım. Bu sessiz eksilişe karşı şiirin hâlâ güçlü bir direnme biçimi olduğuna inanıyorum. Çünkü bazen bir şiir, insanın içinde unuttuğu bir sesi yeniden uyandırabilir.
Ben de bu şiirlerde yalnızca içimde kalan sesi paylaşmaya çalıştım. Herkesin hissedebileceği ve anlayabileceği sade bir dili özellikle tercih ettim. Çünkü bazen bir şiirin en büyük değeri, kusursuz görünmesi değil; bir insanın kalbine sessizce dokunabilmesidir.
Eğer bu satırlar okuyanların içindeki insanı biraz olsun hatırlatabilirse, benim için yeterlidir..