Celadet Alî Bedirxanın tarihsel büyük şahsiyeti çerçevesinde oluşan insan resmi "Kürt münevverinin nuru" metaforunda saklıdır; Kemale ermeye niyetli değildir Celadet direnir zira Botanın kadim parıltısına çoktan riayet etmiştir. Bu manada ne "Arapkirli"ye ne de "Nurslu"ya benzer hele "Sekban"dan ve "Ziya"dan çok uzaktır çünkü Xanînin en has varisidir ve belki de Venedikin Kürdî muamması Mahmud el-Kurdinin Batı rönesansında kaybolmuş yüzüdür. Kayıp zamana isyan sarı kurdun mavi çakmak çakmak gözlerinden savrulan bakışa hitap vesilesiyle mürekkep görmeye mecburdur.

Mustafa Kemale Mektupun yazılmışlığında kendini gösteren aykırı karşı-nutuk sırayla inkârı zulmü yanlışları gecikmişliği ve görülmezliği işler; Doğu-Batı filolojilerinden bihaber değildir yazar kendi yazısı ve Başkasının yazısıyla Kürtçeye kendi beşeri ruhundan üfler; yabancılığın temsil ve taktiline şiddetle karşı çıkarak geleceği hatırlatır çünkü bugünü trajediyi önceden görmüştür ikaz etmekle meşguldür; görevinin hakkını veren zamansız bir politikacının ahlaki atmosferinin aurası entelektüel melankolisine sinmiştir.