Buzdan kristal bir kale ve zamanın söz tuttuğu o yer... Kuzeydeki düşler, cemreleri görmeden erimezler, inan bana erimez. İşte sen cemreden evvel düştün toprağa. Seni toprağa gömdüler, beni sakıncalı hayata... Mehtaplı bir gecede say ki yokum, yoktan var olan bir şeyim artık. Söylenmedik ne söz kaldı ki gökkube altında? Konargöçer günün içinde buluşmuștu bakışlarımız; işte o andan itibaren, ruhumda bıraktığı iz bir daha silinmedi ve bakmadığın gün canım yanmaya başladı.
Diyelim ki bakmadı... Diyelim ki yanışımı gören olmadı... Uzak yakın demeden bakan gözler düğümlenir boğazına, söyleyemezsin. Hep biri çıkıp "mevzuyu biliyorum" diyor bir yerlerden. Sonra vakit yine ertelenir; suskunluk doldurur soğuk vuslat hislerini.