"İyikötü" yargısı çoğu zaman sonucu işaret eder, nedeni değil. Bir yapıtın neden güçlü ya da zayıf olduğu, neden kalıcı ya da geçici kaldığı, neden dönüştürücü bir deneyim sunduğu ya da yalnızca tüketildiği soruları bu ikiliğin dışında kalır. Bu nedenle tartışma hızla bir beğeni tartışmasına dönüşür: Kimine göre iyi olan, başkasına göre kötüdür; kimine göre cesur olan, başkasına göre anlamsızdır. Böylece sanat, yapısal bir inceleme alanı olmaktan çıkar, psikolojik ya da sosyolojik tepkilerin toplamına indirgenir.
Oysa sanat, yalnızca hoşlanma ya da hoşlanmama sorunu değildir. Sanat yapıtı, kendi iç düzeni olan, görsel kararlarla oluşturulan, zamanı aşma iddiası taşıyan bir varlık şeklidir. Bu varlık şekli, estetik tercihlerden önce gelen bir yapı düzeyine sahiptir. Kompozisyon, çizgi, form, renk, hareket, yüzey, uygulama ve bütünlük gibi unsurlar; sanatçının niyetinden, izleyicinin yorumundan ve dönemin söylemlerinden bağımsız olarak, yapıtın ayakta kalıp kalamayacağını belirler. Bu düzey göz ardı edildiğinde, "iyi" yalnızca onaylanmış, "kötü" ise dışlanmış anlamına gelmeye başlar.