Onlar "Güneş'in Çocukları"ydılar. Babaları güneş onları "And Ülkesi"ne insanların yaşamlarını kolaylaştırıp, iyileştirsinler diye gönderdi ve dedi ki: "Sizleri Titicaca Gölü çevresindeki tüm insanların yöneticileri yapıyorum. Bu insanları bir babanın çocuklarını eğitip, yönettiği gibi yönetmenizi istiyorum. Onlara benim size davrandığım gibi yumuşak, sevgiyle, bağlılık ve adaletle davranın. Onlara evler kurmayı, giysiler yapmayı, hayvan ve ekin yetiştirmeyi öğretin. Çünkü diğer insanlar da benim çocuklarımıdır." Ve onlara bir altın asa verdi bunu toprağa gömmeye çalışıp, yerleşecekleri verimli toprakları bulacaklardı.
Zorlu bir yolculuktan sonra geldikleri ülkenin insanları, onların giysilerinden, asil duruşlarından ve getirdikleri mesajdan çok etkilendiler. Onlara güvendiler, yeni ve daha iyi bir yaşama giden yolda onları izlediler. Karşı çıkanlar da onları kabullenmek zorunda kaldılar. Çünkü "Güneşin Çocukları" barışın ustası olduğu kadar savaşın da ustasıydılar. Andlar'da kurdukları İmparatorluk, Kuzey ve Güney Amerika'nın en büyük devleti olmuştu. İspanyollar Amerika'ya ayak basınca onları da kendileri gibi zannettiler ve güvenip onlarla işbirliği yapmaya kalktılar. İnka olmak için birbirleriyle savaşan iki kardeşin taraftarları yanıldıklarını anladıklarında artık çok geçti. İkisi de öldürülmüş, toprakları işgal edilmişti.
Topraklarına göz dikenlerin ateşli silahlarına karşı baltı, mızrak, bıçak ve oklarla ülkelerini savunmaya çalıştılar. Savaşlar ve mikroplu hastalıklar sonunucunda İmparatorluğun yerinde kocaman bir mezarlık kaldı, ama yok olmadılar... İnka halkı değerlerini, geleneklerini ve eserlerini sahiplenen bir uygarlığın mirasını bıraktı...
...Ve onlar insanlığın, dürüstlüğün, adaletin, ne olduğunu, günümüze kadar aktarılan öyküleriyle bize ulaştırdılar.