Önemli bir alim olan Ebu Ca'fer et-Tahavî çok yönlü bir alimdir. Akaid alanında meşhur olmuştur. Akaidle ilgili küçük bir risale yazdı, Allah onu bereketlendirdi de bereketlendirdi. Ama ilmi anlamda ona asıl derinlik kazandıran hadis ile fıkhı, yine Kur'an ile hadisi mezceden, birleştiren çalışmalar yapması olmuştur. Bir açıdan bakılırsa derin bir fakihtir; bir başka açıdan bakılırsa uzman bir hadisçidir. Her iki alanı birleştirebilen ender alimlerden biridir. Elinizdeki çalışmada Tahavî'nin hadis ve fıkıhta derinliğine ve ilimde bağımsızlık tutkusuna delalet eden hadise dayalı tercihlerinin hepsi ortaya konulmuştur. Genelde Hanefilik içinde ictihad etse de Tahavî'nin bu tutkusu bile başlı başına taklid geleneğini esneten bir durumdur. Tahavî, bazen Ebu Hanife'yi, bazen Ebu Yusuf'u, bazen Ebu Hanife ve Muhammed'i, bazen de Ebu Yusuf ve Muhammed'i diğerlerine karşı tercih etmiştir. Böyle bir tenkid faaliyetinden dolayı Tajavî'nin durumu önem arz etmektedir.