Bir tavan arasında saklı duran birkaç eski eşya...
Solmuş bir fotoğraf, kırık bir parfüm şişesi, yıpranmış mektuplar...
Hepsi, bir ömrün hiç kapanmamış kapılarını aralayan sessiz tanıklar.
Aşkenaz, gençliğinin en parlak ve en karanlık anlarını aynı anda yaşayan bir kadının; aşk, arzu, suçluluk ve pişmanlıkla örülü hikâyesi.

Bir yanda ilk heyecanlar, hatalar ve kıyısından dönülen uçurumlar;
diğer yanda toplumun dayattığı roller, aile baskısı ve kadınlığının ağırlığı...

Yıllar sonra bile sönmeyen bir tutku,
Hiç bitmemiş bir hesaplaşma,
Ve kaderi durmadan geriye çağıran bir ses...
Aşkenaz, kalbine gömdüğü her şeyi yeniden gün yüzüne çıkarırken, okurunu da kendi tavan arasında unuttuğu anılarla yüzleştiriyor.
Sevmenin yükünü, yanlış bir seçimin bedelini ve affedememenin ne kadar derine işlediğini dokunaklı bir dille anlatıyor.

Bu roman; gidenlerin bıraktığı boşlukla, kalanların taşıdığı yükün
kesiştiği yerde duran tüm kadınlara ithaf edilmiş bir sesleniştir.

Geçmişin gölgesinden kaçamayanların, en çok da kaçmadığını sandığı şeylere yenilenlerin hikâyesi...

"Bazı kadınlar geçmişiyle değil, kendi içindeki yanan külle yaşar..."