"İnsan bir kere bir şeye geç kaldı mı, sonrasında her şey bir "yarım kalmışlık" salgınına dönüşüyor."

Geç kalmak sadece zamanın akıp gitmesi değil; bir hikâyenin en can alıcı sayfasını yırtıp atmaktır. Mürekkebim taze olsa da kâğıt çoktan çürümüş... Ben kız kardeşimin bekleyişine, babamın mezarındaki ilk toprağa, sönen bir ocağı yeniden harlamaya geç kaldım. Şimdi hangi iyiliği yapsam, hangi teselliyi sunsam hep bir yanı noksan kalacak. Bir kere geç kaldın mı, sonrasında koşsan da sadece mesafeleri katedersin; duyguları değil.

Bir binanın ilk tuğlası yanlış konur da üzerine çıkan tüm katlar o eğriliğin yükünü taşır ya; benim hayatım da o ilk geç kalışın eğriliğiyle yükseldi. Şimdi tepesine altın kubbe koysam ne yazar? Temeldeki o eksiklik, binayı her an içeriden yıkmaya hazır bir kurt gibi bekliyor.

Asıl acı olan ne biliyor musun? İnsan bazen her şeye sahip olur, her şeyi tamamlar ama o "vakit" geçtiği için elindekilerin hiçbir hükmü kalmıyor. Soğumuş bir yemeği ısıtıp önüne koymak gibi... Karın doyurur ama o ilk tüten dumanın şifasını vermez.

Biz; sonunu bildiğimiz bir kitabın ilk sayfalarını yakmış, bu topraklarda hiçbir zaman tamamına ermeyecek bir hikâyenin eksik kahramanlarıyız.