Çivîkeke Yekbask, bi silsileya bûyer û serpêhatiyên xwe yên ku li pey hev tên û mirovan şaş û metel dihêlin, bi dewlemendî û kûrbûna mirovên tê de, bi zimanê çîrokî ku carcaran dikeve dirûvê roportajeke sext û dijwar; bi kamilî romaneke Yaşar Kemal e. Kurtbûna berhemê, rastiya romanbûna wê naguherîne.
Ev berhem herwiha romaneke serdemê ye jî: Bajarokekî xweyî efsûneke tarî ku nayê zanîn şêniyên wî çima terka wî kirine, midûrekî postê ku tayîna wî dane vî bajarokî lê bi tu awayî nikare here wir, şefekî siyasona trênê ku tîmsalê tenêtiyê ye û jineke ciwan a Alamancî... Û tevî hemû fantastîkiya xwe, dinyayeke rasteqîn... Gelo ev Metaforek e? Yan jî alegorî ye?
Yaşar Kemal bi vê romana xwe ya kurt, sînorên gotin û vegotina xwe berz û balatir dike...