Psychopathia sexualis'te ( 1886), eşcinselliği doğuştan gelen bir nöropsikopatik bozukluk, esasen kalıtsal bir sinir hastalığı olarak tanımladı. Bu teşhis, eşcinsellerin "malformasyonlarından" sorumlu olmadıklarını ve eşcinselliğin bulaşıcı olmadığını savunarak eşcinselliğin tamamen suç olmaktan çıkarılmasını savunmasına olanak sağladı. Psychopathia Sexualis, eşcinsellik üzerine yazılmış en eski eserlerden biri olmasıyla dikkat çekmektedir. Krafft-Ebing, Karl Heinrich Ulrichs'in Urning teorisini Bénédict Morel'in toplumsal yozlaşma teorisiyle birleştirerek, eşcinsellerin çoğunun dejeneratif kalıtımdan kaynaklanan bir ruhsal hastalığa sahip olduğu teorisini ortaya atmıştır.
Richard von Krafft-Ebing'in bu çığır açan eseri, insanlığın en güçlü, en az anlaşılan ve en çok tabu olan güdülerinden biri olan cinselliği bilimsel bir disiplinle ele alıyor.