İrem Nur Kaya Çimen'in kaleme aldığı, Hilye Melis Erdoğan'ın görselleştirdiği ve Merve Özhan ile Ege Orhan'ın uzmanlıklarıyla katkı sunduğu Bu Şehir Kaç Adım?, çocukların gündelik kent deneyimlerinden ilham alan bir hikâye anlatıyor.
Kitabın kahramanı Can, okuldan eve yürürken adımlarını saymaktadır. Ancak bir gün mahalledeki yol çalışmaları nedeniyle alıştığı güzergâh değişir ve eve ulaşmak için daha fazla adım atmak zorunda kalır. Bu küçük değişiklik, Can'ın mahallesine farklı gözlerle bakmasına, yeni yerler keşfetmesine ve yeni oyunlar kurmasına vesile olur.
Okuru kendi mahallesini, sokaklarını ve gündelik rotalarını yeniden düşünmeye davet eden kitap, çocukların kenti yalnızca içinde yaşadıkları bir mekân değil, keşfedebilecekleri, deneyimleyebilecekleri ve anlamlandırabilecekleri bir yaşam alanı olarak görmelerine alan açıyor.
İki Minik Kentli'nin İzinde Bir Ortak Üretim Süreci
Bu Şehir Kaç Adım?'ın hikâyesi, Marmara Belediyeler Birliğinin kültürel belleğinde özel bir yere sahip olan Tan Oral'ın 1979 yılında yazıp resimlediği İki Minik Kentli kitabından ilham alan Marmarathon: İki Minik Kentli ideathonu ile başladı.
Aradan geçen yıllarda şehirler, mahalleler ve çocukların gündelik deneyimleri değişse de çocukların kentle kurduğu ilişkiyi anlama ihtiyacı güncelliğini korudu. Marmarathon da bu ihtiyaçtan hareketle, çocukların kent deneyimlerini merkeze alan yeni hikâyelerin ortaya çıkmasını teşvik etmek amacıyla tasarlandı.
Program kapsamında yazarlar, çizerler, kent araştırmacıları ve çocuk alanında çalışan uzmanlar ortak bir üretim sürecinde bir araya geldi. Katılımcılar masa başında hikâye geliştirmenin ötesine geçti ve çocukların kenti nasıl deneyimlediğini anlamak için onlarla yürüyüşler yaptı, çizdikleri mahalle haritalarını inceledi, anlattıkları hikâyeleri dinledi ve şehirle kurdukları ilişkiye yakından tanıklık etti.
Bir yetişkin için sıradan görünen bir sokak çocuklar için keşif alanına, küçük bir boşluk oyun mekânına, gündelik bir yürüyüş ise başlı başına bir maceraya dönüşebiliyor. Çocukların kent deneyimlerini görünür kılmak, yalnızca çocuk dostu şehirler tasarlamanın değil, kent yaşamını bütüncül biçimde anlamanın da önemli bir parçası olarak öne çıkıyor.