Kışın ortasında bir ağacın çiçek açmasını beklerken belki de karların arasından çıkan, gözümüzün önündeki kardeleni göremedik. Bir daha kış gelir de çıkar mı o kardelen? Bilmiyorum. Ama bile bile çiçek açmayacağını, bir kış daha o ağacın başında beklemek hem ağaca hem de bana haksızlık değil mi? Bu cümleler Selin'in haykırışıydı. Yılların yalnızlığının kırgınlığı, sevgisizliğin burukluğuydu. Zarar gören bir yürekten dökülen sözlerdi bunlar. Selin; çocukluğu ve gençliğinin ilk yılları sevgisiz, yalnız geçmiş bir genç kadın. Sevmeye ve sevilmeye olan özlemi ve muhtaçlığı onu sevmediği bir adamın yanına itiyor. Yıllar sonra Selin seviyormuş gibi yapmanın kendisine ve eşi Can'a haksızlık olduğuna karar veriyor ve kendisini özgür gibi göründüğü hapishaneden kurtarıyor.
Yürek hapishanesi... Yeniden rüzgarı hissederken, güneşin batışını izlerken ya da karlı bir havada dışarıda yürürken önünde bir kardelen belirir belki. Kim bilir... Sevmekle seviyormuş gibi yapmak arasındaki farkın hikâyesi...