Bazı yaralar bağırmaz; sessizce büyür: Bir bakışta, bir eksiklikte, söylenmemiş bir cümlede... Ve yıllar sonra, hiç beklenmedik bir anda kendini gösterir:
Bir ilişkinin ortasında, bir vedanın eşiğinde, gece uyumadan önce içinizi kaplayan o tanıdık boşlukta... Çünkü bir kız çocuğu babasından yalnızca sevgiyi öğrenmez; kendine nasıl bakacağını, sevilmeyi nasıl bekleyeceğini, yakınlığa ne kadar güveneceğini, bir gün kaybederse ne yapacağını ve belki de en önemlisi kendini nasıl seveceğini öğrenir.
Bu kitap, baba-kız ilişkisinin görünmeyen mirasının izini sürüyor.
Mitolojinin derinliklerinden terapi odalarına, bedenin hafızasından çocukluğun o küçük balkon anılarına uzanan bu yolculukta Aysel Taşdemir; yalnızca bir terapist olarak değil, babasının yasını tutmuş ve kendi içindeki küçük kızla yeniden karşılaşmış bir kadın olarak da konuşuyor.
Bu kitap geçmişi suçlamak için değil, İçinizde yaşamaya devam eden hikâyeyi anlamak için yazıldı. Çünkü bir kızın babasıyla kurduğu ilişki, hayatı boyunca kendine nasıl davranacağının provasını yapar.
Ve bazen bir kadının en uzun yolculuğu, babasından uzaklaşmak değil, kendine geri dönmektir.