Gözün gördüğü dünya, meselenin bütünü değildir. Duvar sandığın şey çoğu zaman bir sınır değil, algının alışkanlığıdır. Düşüncen dışarı taşar, arzun dışarı taşar, korkun dışarı taşar; sevgi de öfke de görünmeyen bir çevreye biçim verir.
İşte bu çevrenin adı astral alandır gökte asılı bir masal diyarı değil, bu dünyanın içine geçmiş, başka kurallarla işleyen bir katman.
Leadbeater 1895'te teosofik araştırmaların en berrak metnini yazarken iki uçtan da uzak durdu: ne korku tüccarlarının panayırı, ne hayal gücünün serbest bahçesi.
Astral Plan, ince bedenlerden düşünce formlarına, ölüm sonrası ilk geçişten doğa ruhlarına, auradan medyumluğa görünmezin haritasını sağduyuyla çıkarır. Çünkü orada insan maskesiz görünür: beden rol yapabilir, yüz gülümseyebilir; ama arzu saklanamaz, niyet saklanamaz.
Görmek bir ayrıcalık değil, taşımak gereken bir sorumluluktur.