İnanmak ne de güzel ve basit bir histir; eşi bulunmaz! Nasıl da bahtiyar ediyor adamı. Ya inanmamak, her denilene, her gördüğüne, her duyduğuna sual etmek, ne hale koyar insanı. Aklın bulanır, mütereddit kalırsın, hareket edemezsin. Hele harp vakti mutlak surette kumandana inanmalısın. İnanmalısın ki tereddütte kalmayasın. Ölürsen de mesut ölesin. Bu sebeple harpte ölmek koymaz bizim adama. İmanı mütekâmildir. Devlete ve kumandana itimadı kuvvetli olduğundan ötesini sual etmez. Ölürse de cennet ile müjdeleneceğine inancı tamdır. Biz böyle yekten ölüme ehemmiyet atfetmeyince düşmanın ya baştan cesareti kırılır ya da bir müddet sonra iflahı kesilir. Böylesi gözü pekliğe, serdengeçti taarruza yahut müdafaa tarzına alışık değildir gâvur kısmı.