Jiyana min Xem-Şadî ye; Xemşadî.

Hûn ê bibêjin çima?

Min pir xem kişand, êşiyam. Derd û kulên dinyayê yanî yên jiyanê her û her ez diesirandim, dieciqandim, dipelaxtim. Li welatekî bindest, mêtingehkirî, li Kurdistanê dijiyam, dijîm. Jin bûm, jiyana baviksalarî, paşverû, paşdemayî, dinyanedîtî ez dibelihandim, diviya bifiriyama û bifilitîbûma... Jina malê bûm; keda min nedihat dîtin jixwe, ev aliyê min ê tarî, ê xêrnedîtî bû. Ne bes e, sêwî bûm; bav û dê zû emir dan haziran, ap, xal, metik, pismam, dotmam nîn in. Ez û xwişkeke xwe wisa li hemberî jiyana malkambax, stûxwar!.. Ên ku hene dûr û bela...
Şad im; min rêyek, hevalek û bi hezaran heval û hogir dîtin. Bi wan re dijîm, têdikoşim, hebûna xwe, azadiya xwe diafirînim. Serbilind, hêvîdar û têkoşer im!

Lewra jiyana min Xemşadî ye!